La Dolce Vita

De meeste dromen zijn bedrog. Maar zonder dromen wordt het leven wel erg saai. Mijn droom is om eens voorgoed te vertrekken naar Italïe. Vaak als mensen mij vragen, hoe ik denk mijn droom waar kan maken, lach ik diep in mezelf en zie mezelf alweer staan hoog boven op die berg.

Ik heb nog even geduld en wacht mijn kansen af. But never forget to keep on dreaming !

It's raining again.

Goed je woont nu eenmaal in Noord-West Europa. Je weet dat als de herfst eraan komt, de blaadjes van de bomen vallen. Het gaat regenen alsof God de sluizen heeft opengezet. Toch blijft het telkensweer alsof de man met de hamer voorbij komt lopen en een zware mokerslag uitdeelt. De mensen op straat zijn chagrijnig, voorzover ze op straat zijn. Meestal stappen ze in de auto en proberen zich zo aan de wereld te onttrekken. Gelukkig blijft het niet eeuwig herfst en voor we het weten zitten we over een maand of zeven weer in het lente zonnetje. Tot die tijd gewoon lekker 's-avonds op de bank met de gordijntjes dicht en de kachel op eenentwintig, flesje wijn erbij en de wind en regen maar tegen het raam horen beuken. Pff, gezellig hoor. Daarom, deze herfst maar weer rechtop in weer en wind op de fiets naar het werk, slapen met het raam open en onder de wol dicht tegen elkaar aankruipen, Sinterklaas en de Kerstman een rotschop geven als die bij je in de buurt durven te komen, op internet kijken waar we volgende zomer op vakantie naartoe gaan en natuurlijk op z'n tijd wat stampot en snert eten. Laat de herfst maar beginnen.

Een week later

Tsja, Schäffer zit niet meer in Thailand, maar gewoon daar waar die al zijn hele leven heeft gezeten; terug in Den Haag, Holland. Niet meer tussen de Aziatische Pinda Peters maar gewoon weer terug tussen de Jannen met hun uitgestreken peen en uien gezichten. Leuk ? ach er zijn ergere dingen. Als ik uit mijn raam kijk dan zie ik aan de overkant van de straat een afgebrand huis. Dat huis was tot voor kort van ene mevrouw Saur. Zij was ( en is nog steeds) de buurtheks. Zo’n drie maanden geleden heeft mijn zus Esther het huis van mevrouw Saur gekocht, Esther was net vol goede moed begonnen om samen met man Mahesh de boel rigoreus op te knappen. Dit was geen overbodige luxe; het huis van mevrouw Saur heeft er jarenlang bijgelegen als buurtspookhuis. Kinderen van ver buiten de wijk kwamen er zo nu en dan een kijkje nemen. Ze slopen dan voorzichtig door de overwoekerde tuin en gluurden dan door een van de ramen naar binnen. Ook hebben in de loop van de afgelopen drie decennia wel honderden zwerfkatten opvang bij de eenzame heks gevonden Dit heeft er voor gezorgd dat het interieur er nogal uitgewoond uit zag. De dag voordat wij op vakantie naar Thailand gingen waren ijverige werklui bezig om steigers rondom het huis op te bouwen. Dat was mooie gepland van mijn zus en zwager. Als wij terug zouden komen zou er al heel wat werk verzet zijn en het uitzicht zou een stuk verbeterd zijn. Het noodlot bepaalde echter anders. Toen ik enkele dagen na vertrek uit Holland in een leuk hotel aan de River Kwai zat, besloot ik om op het internet te kijken wat het nieuws was zo’n elfduizend kilometer verderop. Het plaatselijke Haagse nieuws was goed te volgen op de site van de Haagsche Courant. Ik was best benieuwd of Ado al aan het ballen was in het nieuw geopende stadion. Nadat ik de pagina geladen had en het landelijke nieuws vluchtig had gelezen, klikte ik op de banner waarop stond “nieuws uit Den Haag”. Het duurde enkele trage secondes voordat de pagina zichtbaar werd. Ik las een onheilspellende kop : GROTE UITSLAANDE BRAND IN DE GALILEISTRAAT. Het bericht werd begeleid met een foto van het huis van mevrouw Saur, sorry van Mahesh en Esther. Een vreemd gevoel in mijn onderbuik nam bezit van me. Ik moest even diep ademhalen voordat ik het berichtje begon te lezen. Gelukkig las ik al snel dat er geen slachtoffers waren gevallen. Ik las ook in het bericht, dat de politie zelfs uit het - toch ver weg gelegen - Benoordenhout telefoontjes had ontvangen van verontruste mensen die klaagden over een sterke brandlucht. Ik zag het meteen voor me. Zo’n al vele jaren gepensioneerd en zwaar overbejaard stel, dat om half vier ’s-Nachts dolend door hun luxe appartement op zoek is naar de brandhaard. Manlief die al voor de zesde keer neurotisch heeft gecontroleerd of de gaskraan van het fornuis wel goed is gesloten. Na een driekwartier zoeken natuurlijk niets kunnen vinden en toen gezamenlijk tot de conclussie gekomen dat de brand ergens anders vandaan moest komen. Daarna even voor de zekerheid oom agent gebeld want stel je voor dat er een grote ramp was gebeurd in de haven van Rotterdam ! Je weet het maar nooit, de wind was door Piet Paulusma voor die bewuste zaterdagavond voorspeld vanuit het zuiden. Eenmaal terug in de hotelkamer heb ik Esther nog even gebeld. Ik was net als die vent uit het Benoordenhout; best wel nieuwsgierig. Ik wilde weten of de eventuele daders al waren gepakt. Esther klonk over de telefoon rustig en kon beschouwend over het hele gebeuren praten. Gelukkig was mijn gemoedstoestand hiermee weer bij het oude vertrouwde en kon ik verder gaan met mijn onbezorgde vakantie. Inmiddels zijn wij al ruim een week weer in Nederland. Het hele circus is weer begonnen. Het was best moeilijk om weer met het werk te beginnen. Na één vrije dag werd ik dinsdagavond weer verwacht in Scheveningen, waar ik op de loonlijst sta bij Neerlands enigste legale gokhal. Dolle pret dus. Nu een week later begin ik mij pas te beseffen hoe fijn ik het wel heb gehad in Thailand. Een mooie reis waarin we veel leuke dingen hebben gedaan en ook veel mooie dingen hebben gezien. Voor al die momenten die gaan komen waarop ik mij verveel, erger, irriteer of noem maar op wat, zal ik proberen terug te vallen op mijn herinnering aan deze mooie zomer. Daarom nog een paar laatste foto’s zodat ook jullie nog even mee kunnen genieten.

We zijn weer thuis

Koh Tao

Na aankomst op het eiland hebben we in de buurt van de pier in een guesthouse geslapen.
Hier was geen sprake van het eiland gevoel waar we naar op zoek waren. Heel veel jeugd uit Europa en Noord-Amerika viert hier hun vakantie. Met als gevolg dat het strand was vol gebouwd met restaurantjes en bars. Pubers die lallend en brallend op scooters door de straten scheuren tot diep in de nacht. Omdat we niet de moed hadden om na de zware boottocht ook nog eens een geschikte slaapplaats te vinden sliepen we dus in een grote kamer, wel met airco maar met een minder frisse douche ruimte. ’s-Avonds hebben we nog wat gegeten en zijn daarna opzoek gegaan naar een geschikte slaapplaats voor de komende dagen. Uiteindelijk hadden we een bungalow voor vier personen gevonden. Het was gebouwd op een rots en lag met een stuk of acht andere bungalows en een restaurant aan de Shark Bay. Die avond besloten om lekker vroeg te gaan slapen zodat we de volgende morgen weer lekker fris aan de dag konden beginnen. Een aardige taxi chauffeur genaamd mister David bracht ons in zijn grote 4x4 pick-up naar de zuidkant van het eiland. Het begin van de vele keren dat hij ons nog het eiland rond zou rijden. Zijn auto met four wheel aandrijving is hier geen overbodige luxe. De infrastructuur op het eiland is primitief. Er zijn een paar geasfalteerde wegen die de belangrijkste plaatsjes met elkaar verbinden. De mooie wegen worden echter vaak abrupt onderbroken door gaten in de weg of de weg veranderd plotseling in een hobbelige zandweg die stijl naar boven of beneden loopt. De bungalow waar we sliepen was onderdeel van het New Heaven resort. Dit wordt gerund door een stel eiland bewoners, die eruit zien als een stel zeepiraten met rastakapsels. In tegenstelling tot het drukke gedeelte van het eiland is men hier niet gediend van irritante House dreuntjes. Nee relaxed is hier het toverwoord. Liggend aan lage tafeltjes wordt hier tussen zonopkomst en ondergang de lekkerste drankjes, sapjes en maaltijden voorgeschoteld. Uit de speakers, muziek om bij weg te dromen. Het is slechts enkele minuten lopen naar het witte strand. Van een Fransman die naast onze bungalow zat hebben we vinnen gekregen om te snorkelen en zwemmend tussen de koraalriffen zie je honderden mooie tropische vissen. Als je zou willen kan je de haaien zien zwemmen vlak achter het rif. De bungalow waar we in slapen heeft een super mooi uitzicht op de baai. Helaas is slapen zonder airco geen gemakkelijke opgave voor mij, ook al hebben Mo en de kinderen hier geen last van. Kikkers, vogels en aapjes maken in de nacht flink wat geluid. De douche en de toilet liggen buiten de hut. Geen enkel probleem totdat het midden in de nacht begon te stormen. De electriciteit viel uit en het was vervolgens pikkedonker. De fan deed het dus vaak niet en ’s-nachts was het bloedheet. De volgende morgen hadden donkerwolken zich boven het eiland verzameld. Gelukkig was het slechts 1 dag slecht weer. Na drie nachten bij de zeepiraten te hebben geslapen hebben we op het strand twee mooie strandhutjes weten te bemachtigen. De hutjes liggen op een vijftig meter afstand van het strand en zijn voorzien van alle benodigde luxe, lees airco. We blijven drie nachtjes op het strand slapen en gaan maandag weer met de boot naar het vasteland. Eerst nog een dagje aan zee en dan waarschijnlijk richting het tropische regenwoud en de bijbehorende wilde dieren. We zien wel waar we uitkomen!

Hua Hin, Chumporn & Koh Tao

Afgelopen dagen geen tijd gehad voor een verslagje. Vanuit Kanchanaburi zijn we per auto naar het station van Ratchaburi een rit van ongeveer anderhalf uur. Onderweg nog even gestopt bij de Floating Market. Op een bootje door de smalle kanalen varen en kijken/kopen wat de handelaren te bieden hebben. Daarna per trein een rit van ongeveer twee en een half uur naar Hua Hin. Op het station werden we gelijk aangesproken door een Hollander die al 45 jaar in Thailand woonde. Wij konden wel voor een schappelijk prijsje in zijn "Villa" slapen. Natuurlijk zijn we even gaan kijken; de charlatan woonde in een krot. Toch vriendelijk bedankt voor zijn aanbod en om de hoek een leuk boutique hoteletje - met alles er op en eraan - gevonden voor weinig. Daarna hebben we door de straten van Hua Hin gewandeld. Niet wat we zochten, we voelden ons net verdwaald in Benidorm. Op elke hoek werden we aangesproken of we zin hadden in een nieuw pak, een massage of noem maar op. Wel erg lekker gegeten op de pier. In een visrestaurant aan de Seafood gezeten. In de avond hebben we over de avondmarkt geslenterd en allemaal lekkere dingetjes gegeten. Hierna zijn we naar een Thai kickbox gala gegaan. Het gevecht begon met een opwarmertje, twee kleine Thaise jongetjes lieten zien wat ze allemaal konden. Hoe later het werd hoe groter en harder de boksers. De volgende ochtend per AC trein naar Chumpron vertrokken. Daar hebben we een kamer voor vier gevonden aan het strand. Heerlijk gewandeld en gezommen. 's-Avonds wederom heerlijk gegeten en gedronken aan het strand waar ze lekkere relaxed muziek draaiden. Na twee dagen zijn we per bus en catamaran naar het eiland Koh Tao vertrokken. Koh Tao is een duikerseiland en wordt wel het schildpaddeneiland genoemd. De tocht duurde anderhalf uur. Kim, Julian en ondergetekende hebben de hele boot ondergekotst. Toen we aankwamen hebben we in het drukke gedeelte van het eiland een kamer in een guesthouse gevonden. Hier blijven we 1 nacht, vandaag gaan we naar een ander slaapplaatst. Dit ligt meer afgelegen. Helaas nog geen tijd gehad om foto's te plaatsen, die volgen nog. Met ons gaat dus alles goed. Ik hoop dat thuis ook alles goed gaat en dat het wil lukken met de verzekering van het afgebrande huis. Ook nog de felicitaties voor Papa met zijn 61 ste verjaardag en Darila met haar 18de verjaardag. PS. bungalow gevonden zie foto's.

River Kwai

Na de drukte van Bangkok de afgelopen paar dagen genoten van Kanchanaburi. We hebben de eerste dag de brug over de river Kwai bezocht. "s-middags lekker genoten van het zwembad en in de avond op de avondmarkt lekker een kipsate gegeten. Na de avondmarkt wilden we een echte maaltijd en zijn naar het centrum gegaan. In het centrum was er geen enkel restaurant alleen straattentjes. We hebben wel een uur rondgelopen voor we wat te eten durfden te bestellen. Uiteindelijk zaten we half tam met een bord kip curry soep voor ons neus. We waren overtuigd dat we er doodziek van zouden worden. Er dreven allerlei ranzige dingen in maar uiteindelijk zijn we maar gaan eten. Het smaakte best lekker alleen de gedachte dat we er ziek van zouden worden was wat minder. Uiteindelijk hebben we natuurlijk nergens last van gehad. Vanmorgen zijn we om zes uur opgestaan en zijn met een minibus naar de Erawan waterfalls gegaan. In totaal hebben we anderhalf kilometer een berg opgewandeld/geklommen. Heerlijk gezwommen in de watervallen. Het was echt prachtig. Daarna hebben we op de rug van een olifant een ritje door de jungle gemaakt en met een raft een rivier afgestroomd. Natuurlijk zijn we een kijkje gaan nemen bij de Death railway. Hier lieten de Japanners hun gevangen de spoorlijn bouwen. Al met al was het erg leuk hier en hebben we erg mooie foto's kunnen nemen. Morgen gaan we weer reizen. We zijn van plan om naar het zuiden te gaan (strand). We zien wel waar we eindigen. Groetjes aan jullie allemaal !